ŞEHİR İÇİNDE PEK ÇOK ŞEHİR

(Final Versiyon)

Eminönü’nde başlar gün,

bir vapur düdüğüyle yarılır sabah.

Martılar bilir bu şehri,

insandan önce öğrenmiştir açlığı.

Sultanahmet’te taşlar konuşur,

ama kimse dinlemez artık,

tarih

selfieye sığacak kadar küçüktür.

Sirkeci’den geçer zaman,

rayların belleği vardır,

bazı trenler

insanın içinden kalkar.

Fatih’te fetih bitmez,

her gün

bir umut kuşatılır surların içinde.

Beşiktaş’ta gençlik yürür,

omuz omuza,

bir slogan kalır havada

bir kahkaha

bir ihtimal.

Ortaköy’de Boğaz akar,

kumpir sıcaktır

ama hayat pahalıdır.

Bebek’te rüzgâr serin,

Sarıyer’de deniz

derin düşünür.

Kadıköy’de akşam olur,

rakı masaları memleket kurtarır,

Moda’da huzur

geçici bir adres.

Üsküdar susar,

Kız Kulesi

her şeyi bilir

ama söylemez.

Beyoğlu kalabalık,

İstiklal yorgun,

Galata

eski bir şarkının

son nakaratıdır.

Şişli şık,

Nişantaşı pahalı,

Zeytinburnu sur diplerinde

çocuklar tarihi değil

hayatta kalmayı öğrenir.

Eyüp’te dua,

Bayrampaşa’da sabır,

Gaziosmanpaşa masal anlatır geceye.

Kağıthane dere

Boğaz’a karışır

adı unutularak.

Bakırköy sahil nefes alır,

Güngören, Bağcılar arada kalır.

Esenler yol olur,

Sultangazi yokuş.

Küçükçekmece’de gün batımı

göle bakar,

Avcılar rüzgâr,

Esenyurt kalabalık.

Beylikdüzü geniş,

umut dar.

Havalimanı büyük,

hayaller küçük.

Beykoz orman,

kesildikçe susar.

Çekmeköy çam kokar,

şehir hatırlar kökünü.

Maltepe, Kartal, Pendik

yan yana yorgun,

Tuzla’da demir

can verir denize.

Adalar nefes olur,

Şile’de fener

geceye söz verir.

Otuz dokuz semt var bu şehirde,

ama tek bir İstanbul yok artık.

İstanbul

kendi içinde

bölünmüş bir dünyadır.

Yine de

vazgeçmem bu şehirden,

çünkü

en çok yarayı

sevdiğimiz yerden alırız.

Yürürüm,

yazarım,

susmam.

Bu şiir

bir imza değil,

bir itirazdır.

Altına adımı yazarım

Şamilof

27 Aralık 2025